آن دو سال آخر ،هیچوقت از یادم نمیرود ،آن شب ها و روزهایی که باهاشان گذراندم را،ان روزی را که با هم آلبومها را پیدا کردیم و بیرون کشیدیم و عکس ها را نشانم دادند تا رسیدیم به عکس عموحسین و داغشان را تازه کرد و حرفها برایم زدند و عکس های بعدی فراموش شدند،آن عیدی را که ما پیششان بودیم و یکی از اخرین عیدهایشان بود را، آن کوزه سبزه شان را که مامان دوسالی است یکی از سبزه های عیدش را به یاد خانم جون به ان روش می اندازد، ان چشم های آبی تیله ای را که تمام مهرشان را توی انها میریختند و هربار به رنگی و حالتی دیگر بود،آن علاقه شان به گل های توی حیاط که میدانستند هرگوشه کنار باغچه چه گل جدیدی روئیده ،نرگس ها سر زده،یاسها جوانه داده، آن سوره ای را که بار اول به خواهش خودشان و بار های دیگر به رغبت خودم برایشان میخواندم و غلطهایم را میگرفتند بدون انکه خودشان سواد خواندن داشته باشند. آن موهای حنا گذاشته و لباسهای رنگی شان که فکر نمیکنی زنی 92 ساله این رنگها را بپوشد یا موهایش را حنا بگذارد ،آن روزی که زمین خوردند و بیمارستان رفتند و عمل کردند و.... آن روزی را که تنها از راه مدرسه رفتم ملاقات شان و و بعد کلی افسوس خوردم که چرا بیشتر باهاشان حرف نزدم ؟اگر میدانستم این اخرین ملاقاتم باهاشان است،که این کمپوتها هیچوقت خورده نمیشوند ، که این شکلاتهای عمه ریحان ، چند روز دیگر به خرما تبدیل میشود. اگر میدانستم .... دلم نمیخواهد ان شب و چند روز بعدش را به یاد بیاورم. آن شب که بابا زنگ زد و گفت حالشان خوب نیست و صدایش انقدر غمگین بود که بعد که گوشی را گذاشتم به بیژن گفتم مطمئنم اتفاقی افتاده و یکربع بعدش نرگس از سرکارش زنگ زد و گفت.... و چقدر که انشب گریه کردم ،چقدر فردایش در بغل بابا و مامان و عموها و عمه ها گریه کردم و نتوانستم برای بار اخر برایشان "       " را بخوانم .... چقدر ،گل باران بود روی بدنشان. 

فکر میکنم همیشه این افسوس برایم بماند، که نتوانستم ( یا از روی اشتباه خودم) ،برای اخرین بار آن دستان مهربان را توی دستم نگرفتم ، آن بدن نحیف را در اغوش نگرفتم و... ولی خوشبختانه هنوز انقدر افرادی که دوستشان دارم کنارم هستند که میتوانم محبتم را به انها بدهم. 

دلم برای ان خانه تنگ شده ،ولی بدون خانم جون ،دیگر رفتن به انجا صفایی ندارد برایم هرچند میدانم که هنوز سرسبز و پرگل است و روح خانم جون در گل های انجا و در خانه حضور دارد .

21/8/87 ساعت 8صبح

خانم جونم آذرماه سال 83 فوت کردند و من این نوشته را برای مهمانی ماهیانه مان که پنجشنبه بود  نوشتم ولی نخواندم چون فقط احساس خودم را نوشته ام و دقیقا هم ان چیزی که میخواستم از اب در نیامده .