بعضی وقتها مثل الان ، هوس میکنم بنشینم روی رفه پنجره یا حتی پشت پنجره، بدون هیچ پرده ای و راحت و آزاد ،به آسمان نگاه کنم ، موسیقی ملایمی گوش بدهم و کتابی بخوانم یا چیزی بنویسم یا حتی هیچکدام، فقط فکر کنم. اگر باران بیاید هم که چه بهتر . برف را به اندازه باران دوست ندارم ، توی برف سردم میشود ، دستها و دماغم یخ میکند و قرمز میشود،کفش هایم خیس میشود،ترس لیز خوردن سراغم میاید یا گاهی یکهو گلوله برفی توی سرم،یقه ام،یا صورتم میخورد. ولی باران ، خیس میشوم ولی خیسی اش را دوست دارم ، گرم است و لیز و نرم ،حتی اگر شلاقی باشد، چشمهایم ریز میشود، خنده ام میگیرد، موهایم به سرم و صورتم می چسبد، دماغم چین میخورد،قلبم پر از هیجان میشودو دوست دارم بدوم و بدوم . زیر باران دویدن یا راه رفتن یا ایستادن و سرم را رو به آسمان و باران گرفتن را دوست دارم چه تنها باشم چه با فرد دیگری چه دختر باشد چه پسر. بوی خاکش را هم دوست دارم ، زمین و دماغم پر از بوی خاک میشود ، موش آب کش شدن را هم دوست دارم ، که از سر و رویم آب بچکد، که زیر پایم چاله آبی پیدا شود،که مانتویم تیره تر به نظر برسد، که جوراب هایم خیس خیس و پاهایم خیس تر شده باشند ، انگشت های پایم را وقتی از توی کفش و جوراب خیس در میاورم دوست دارم ،مچاله شده و مثل انگشت شست بچه هایی که انگشت می مکند شده،خیس و مچاله و تر و تازه،مثل وقتی تازه از حمام در امده ای و آنوقت هم میشود راحت ناخن گرفت بدون درد و بدون فشار و بی ناراحتی . فقط باید حواست باشد که از ته نگیری شان . بعد از باران، کنار بخاری یا شوفاژ نشستن را هم دوست دارم ، بچسبی بهش و توی خودت گلوله بشوی. رعد و برقش را هم دوست دارم آسمان و زمین و خانه و خیابان روشن میشود و بعد، آن صدای مهیب و خوش که خبر باران دارد؛ هرچند گاهی سرکارت میگذارد و رعد و برقش میزند و بارانش نمی اید . آنوقت ها حسابی حالم گرفته میشود ،به زمین و زمان فحش میدهم البته گاهی. بیشتر، حالم گرفته میشود و دوست دارم تنها بنشینم برای خودم و کسی سراغم نیاید . برف نمیگذارد توی حال خودت باشی. همه اش باید حواست باشد به کسی نخوری، لیز نخوری، کسی بهت نخورد، گلوله برفی توی صورتت حواله نشود، از پشت هلت ندهند،دستکش و شالگردن و کفش های کوهت را بپوشی که یخ نزنی،لباس گرم زیر پالتویت یا مانتویت بپوشی، شلوار گرمکن زیر شلوار لی ات بپوشی ،خلاصه کلی دنگ و فنگ و امادگی میخواهد و آخرش هم نمیتوانی لذت ببری. آدم برفی ساختنش کیف داشت و خوردن برفش که تازگی ها برفها تمیز نیست و ادم برفی هم کسی را میخواهد که نه تنبلی کند و نه ناز داشته باشد و از سرمای برف بدش نیاید؛پس من ،نیستم.بعد هم برف بازی یک پایه باحال میخواهد که دم دست باشد که من ندارم. ولی باران خودت پایه خودت باشی کافی است. مخصوصا وقتهایی که دلت گرفته و توی خودت هستی کیف دارد کنار رودخانه زیر باران راه بروی و فکر کنی،گریه که نمیتوانم بکنم،نمی اید معمولاً . وقتهایی هم که گریه ات میگیرد،زیر باران، اشکها شور نیست دیگر،گرم است و شیرین. خوشت میاید باز گریه کنی و اشکها را بخوری و بچشی. حالتهای مردم ولی هم در برف هم در باران دیدنی است ، بعضی ها میروند که زودتر به سرپناهی برسند ،بعضی ها در حین دویدن برای رسیدن به سرپناه، بد و بیراه هم میگویند،بعضی ها به خودشان ،که چرا چتر ندارند یا کلاه . بعضی ها هم به برف یا باران بی موقع،حتی اگر به موقع آمده باشد و از قبل خبر داده باشد،با رعد و برقش یا با ابرهای تیره و تارش یا با رسیدن اش به شهرهای مجاور. بعضی ها هم آرام آرام و بی خیال راه میروند و لذت میبرند ، بعضی ها فکر میکنند که حالا با چی ادم برفی بسازیم یا با کی برویم برف بازی ، بعضی ها هم همان وقت زنگ میزنند به کسی و یا ، دلش را میسوزانند یا، قرار میگذارند که با هم بروند بیرون، زیر باران یا برف.ولی خلاصه اش به نظر من باران یک چیز دیگر است . الان هم نزدیک پاییز. پس هورا.