1 ساعتی مانده بود به وقتی که میخواستیم برگردیم که یکی از دخترها که از صبح دل درد وحشتناکی داشت حالش خیلی بد شد و قلبش گرفت و حتی لحظه ای از هوش رفت . اولین بار همچین اتفاقی توی جمعمان میافتاد و حسابی هول شده بودیم و نمیدانستیم چه کار باید بکنیم. خودش هم همه اش میگفت الان خوب میشم و قبلا هم این اتفاق افتاده و ولم کنین ولی هرچه صبر میکردیم وضع بدتر میشد و حال ما هم به دنبال ان بدتر. بالاخره به زور مانتویش را پوشاندیم و سوار ماشینش کردیم ولی مرکز بهداشت ده بسته بود و همانطور اوردیمش اصفهان . الان حالش خوب است و ظاهرا یک حمله عصبی بوده و مشکل جسمانی ندارد.

این اتفاق تجربه ای شد تا بفهمم و بفهمیم که چقدر دانستن کمک های اولیه در گروه ما و گروه هایی مثل ما که زیاد کوه میروند و امکان اتفاقات پیش بینی نشده برایشان زیاد است ، مهم است . از ترم 3 میخواسته ام بروم کلاس های امداد و کمک های اولیه ولی همه اش به بهانه ساعت بد و تداخل با کلاس ها ، پشت گوش انداختم. انروز اگر میدانستیم که توی این موقعیت بهتر است توی یک کیسه پلاستیکی ارام نفس بکشد این قدر عصبی نمیشدیم و او هم زود حالش خوب میشد . یا اگر خودش میدانست که توی این وضعیت چه حالتی پیدا میکند و چه کاری ما باید برایش بکنیم کار خیلی راحت تر پیش میرفت(البته دانستنش کافی نیست باید به ما هم میگفت،خودش هم نمیدانست). 

این یکساعت یکی از بدترین یکساعت های عمرم بود.