بعضی وقتها خیلی از دست خودم عصبانی میشوم که چرا اینقدر زود عصبانی میشوم و داد میکشم سر یکی یا سریع حالش را میگیرم و کل آن روز خوب را به دهن مان زهر میکنم. حتی یکی از تحقیق هایم برای درس مشاوره گروهی مان را روی کنترل خشم انجام دادم ولی نمیتوانم اجرایش کنم یعنی بعد که عصبانی شدم و چند نفری را ناراجت کردم و خودم هم اعصابم به هم ریخت و احساس کردم الان پس میافتم تازه یادم میاید که ایوای من باید فلان کار را میکردم. خیلی حس بدی است که بدانی چه کار باید بکنی و نتوانی به موقع انجامش دهی. ولی وقتی با یکی بحثمان میشود و به عصبانیت و حتی داد میکشد ، از اینکه یکی دیگر یکهو همان وسط برگردد بهم چیزی بگوید خوشم نمیاید و حتی در آن لحظه مضر میدانم چون خودم میدانم کارم درست نیست و ناراحتم ولی وقتی یکی دیگر همان موقع دخالت میکند فکر میکنم من باید ثابت کنم که حرف من درست است و هم اینکه  این باعث میشود آن فرد دیگر هم فکر کند خوب کار من درست بوده که فلانی این حرف میزند و از من دفاع میکند و جلوی مینا درمیاید و تازه بدتر میشود؛ ترجیح میدهم بعدا بیاید بهم بگوید. یک چیز دیگر هم اینکه معمولا از کسانی حرفشان را قبول میکنم ( در مورد اینکه برخورد من درست نبوده و زود عصبانی میشوم) که خودشان زود عصبانی نشوند و وقتی هم از یکی عصبانی میشوند به حرفهایشان عمل کنند.