امروز(دوشنبه)در دانشگاه ما هم یه جنبش دانشجویی خودجوش در حمایت از دانشجویان دانشگاه امیرکبیر شکل گرفت. من و یه دوستام ساعت 1 داشتیم با اتوبوس میرفتیم به سمت کتابخونه که از دور دیدیم که سمت دانشکده زبان شلوغ است و وقتی رسیدیم دیدیم یه سری بچه ها شعارهایی که روی مقوا نشسته بودن رو دست گرفتن و دارن سرود "یار دبستانی من" رو میخونن، من هم رفتم ؛ اول همین طور یه چند دقیقه وایسادم نگاهشون کردم و بعد آروم آروم رفتم قاطیشون و ... خیلی جالب بود و خیلی ذوق کردم، اولین بار بود توی دانشگاه ما داشت از این اتفاق ها میافتاد اونم بسیار مسالمت آمیز ، نه شیشه ای شکسته شد نه خرابی ای به بار اومد نه حتی جلوی اتوبوس ها و ماشین های توی دانشگاه گرفته شد نه دانشجویی گرفته شد نه متفرق مون کردن حتی خود نگهبان ها و حراستی های دم در، اومده بودن و ماشین ها رو هدایت میکردن و نمیذاشتن مشکلی پیش بیاد یه بار هم اومدن از طرف حراست، گفتن که مشکلی نیست این راه پیمایی تون و شعار ها و سرودهاتون ولی خیلی طولانی نشه ما هم قبول کردیم و یک ساعته تموم شد. دختر و پسر با همه تیپ و قیافه ای در کنار هم داشتیم سرود میخوندیم و شعار میدادیم و حتی صدای چادری ها و ریشی ها از همه بلندتر بود . بعضی از شعارهامون : دانشجو میمیرد، ذلت نمی پذیرد ؛ آزادی سیاسی حق مسلم ماست؛ آزادی اندیشه حق مسلم ماست؛ آزادی ،برابری، شرافت انسانی؛ تشکل مستقل حق مسلم ماست؛ دانشجوی آزاده حمایت حمایت؛ رئیس انتصابی استعفا استعفا که من خودم با این شعارشون موافق نبودم به نظرم نباید بکشونن به دانشگاه خودمون چون این یه مسئله همگانی است و نباید شخصی اش کرد و همه حرفهایی که توی دلمون مونده و با رئیس دانشگاه داریم رو نباید با چیزهای دیگه قاطی کنیم برای همین این شعارها رو نمیدادم. یه شعار دیگه هم وقتی بود که رسیدیم جایی که یه چندتا از پسرهای ریشی و بسیجی ایستاده بودن و شعار دادن که برادر بسیجی حمایت حمایت.(سرود ای ایران هم یکی دیگه از سرودهامون بود.) توی پیاده روها و دورتادور مون پر شده بود از افرادی که معلوم بود براشون جالبه یا دوست دارن باهامون همراه بشوند ولی میترسن از اینکه یه وقت براشون مشکلی پیش بیاد . مامانم میگه: شعارهاتون خیلی مثل شعارهای اون وقتاست فقط کلماتش عوض شده مثلا همین برادر بسیجی... قبلا میگفتن برادر سرباز حمایت حمایت (یه چیزی مثل این) یا آزادی برابری حکومت کارگری. یه چیز جالب دیگه هم برخورد دانشجوهای توی اتوبوس و راننده ها بود وقتی رد میشدن و ما سرود میخوندیم اکثرا نگاه میکردن و حتی دست تکون میدادن ،بعضی ها هم پرده رو میکشیدن ، بعضی راننده ها با لج بوق میزدن و همش میگفتن برین اونور، بعضی هاشون هم با لبخند وای می ایستادن و صبر میکردن جمعیت کنار بره.