اول این هفته که رفتیم دانشگاه دم در دانشکده مون یه پیام تسلیت بود از طرف دانشجوهای علوم تربیتی برای یکی از دخترای گروهشون که ترم 6 هم بوده و در راه برگشت از شمال تصادف کرده بودن و هم خودش هم مامان باباش کشته شده بودن. خیلی ناراحت تر شدم وقتی فهمیدم اتفاقا یکی از دوستای صمیمی دوستم تو دبیرستان بوده. وسه شنبه براش یه مراسم ختم تو تالار دانشکده مون گرفته بودن. واقعا پر سوز بود همه گریه میکردن براش چه دخترا چه پسرا . دوست صمیمیش که اخرای مراسمش دیگه طاقت نیاورد و با فریاد صداش میزد و دوستاش به زور گرفته بودنش بین پسرا هم که سه تا رو من به چشم خودم دیدم که دو تاشون خیلی براش گریه میکردن و اون یکی هم از پسرای گروه ما بود که گریه نمیکرد ولی گردنش میزد؛ بدجور وخیلی محسوس. فکر کردم اگه من بودم هم همین قدر ناراحت میشدن دوستام از نبودنم؟ فکر کن ماها هم که نمیشناختیمش اینقدر ناراحت شده بودیم که حتی الانم قیافش و مراسمش از تو ذهنم بیرون نمیره و همین طور داره چرخ میزنه. روحش شاد...