یه استادام که دکترای روان شناسی داره و عضو هیئت علمی یه و درسی هم که میده روانشناسی تربیتی(پرورشی) است امروز داشت قضیه یکی رو تعریف میکرد که: دختری بوده که خیلی درس خون بوده و خیلی هم زیبا و اخلاق عالی و کلا همه چی تموم( به قول استادمون) که زن عموش اونو برای پسرش نشون کرده بوده که بعد کلی اصرار میان برا خواستگاری ولی هیچ کدوم پسر رو نمیپسندن و دختر هم که کنکوری بوده میگه میخواد درس بخونه و خلاصه جواب رد میدن ولی این زن عمو یواشکی پدر مادر دختره زنگ میزده و خلاصه رو مخ دختره کار میکنه و اونو عاشق میکنه و انقدر از عشق و علاقه پسرش یه این دختر میگه و اینکه افسردگی گرفته و خلاصه از این حرفای دهن پرکن دختر رو از درس و مشق و کنکور میندازه و دختر افت تحصیلی پیدا میکنه و یه دالغوز آباد کتولی قبول میشه ولی یه بار پسرعمو جون میره اون شهر این دختر و این دوتا رو با هم میگیرن و بابای میفهمه و میاد دخترش رو با کلی کتک و بد و بیراه میبره خونه و همه وسایلش رو هم که از خوابگاه ورداشته میاره میسوزونه و چندین هفته و ماه دخترش رو تو اتاقش زندانی میکنه و همش هم شلاق و اینا و فقط هم آب و نون خشک و اینجوری عشق و عاشقی از سر دختره میپره. پسره هم میذاره میره یه شهر دیگه. و آخرم دختره با خواستگار قبلیش ازدواج میکنه و همه چیز به خوبی تموم میشه.این رو استادمون به عنوان یه نمونه خوب برای تنبیه مثال زد. خیلی حرصم گرفت . مثلا روان شناسی خونده و مشاوره هم میده و قرار هم هست مشاور تربیت کنه .پس ما این وسط چیکاره ایم ؟ ما داریم درس میخونیم که بعدش همچین کسانی بیان پیشمون نه اینکه انقدر بدبخت رو شلاق بزنیم و اذیتش کنیم که از زندگی سیر بشه با این کارا و تنبیه ها به جای اینکه بچه ها بیان با خونواده شون سر مسائلشون حرف بزنن و با مامان باباشون دوست باشن بدتر هم میشه حتی ممکنه از خونه هم فرار کنن . شایدم من اشتباه میکنم. نظر شما چیه؟