یه روز که داشتیم با داداشم از کوه برمی گشتیم حرف شد سر اینکه دوتا دوستام تو دانشگاه دست به یکی کرده بودن که منو بذارن سرکار و اتفاقاًمنم خوب سرکار رفتم !!!!!! در باره این که یکیشون به اون یکی میگفت پس فلانی خوب فکرات رو بکن ها من شنبه ازت جواب میخوام ها و منم بی خبر از همه جا پرسیدم قضیه چیه و گفتن که یکی از اون یکی برا داداش کوچکش خواستگاری کرده (که این دوستم اصلاً یه داداش داره که اونم ازدواج کرده)  و با دانشگاه که رفته بودن مشهد(من نرفته بودم) داداشه و دوستم با هم حرف زدن و داداشه هم خواستگاری کرده و دوستم قول داده که فکر کنه روش. بعد با داداشم حرف شد سر اینکه میگفتم با این که بعد فهمیدم همه اینا مسخره بازی بوده و با خنده و شوخی برگزار شد ولی فکر میکنم برای خودشون فقط یه شوخی نبوده و بدشون هم نمیاد که تو این سن ازواج کنم برعکس من که هر چی فکر میکنم رو معیارام و پسرای دور و برم رو نگاه میکنم می بینم نه تنها هیچ کدوم اونا معیارای من رو ندارن خودم هم اصلاً آمادگیش رو ندارم آمادگی هم از لحاظ سنی و درسی هم از لحاظ فکری. همه اش با خودم فکر میکنم آخه من چه طوری میتونم تموم لحظاتم رو، هر روزم رو با یکی بگذرونم و هر روز حرف داشته باشیم برای همدیگر،عشقمون روز به روز باشه یعنی هر روز حس کنم که وای خیلی دوستش دارم و این عشق تا آخر زندگیم بمونه و بتونم وجودش رو(روانی و جسمی)همه اش کنار خودم ببینم یا حتی توی خصوصی ترین لحظات زندگیم. نظر شما چیه؟؟؟